Uit je hoofd, in je lijf komen
Je leven loopt. Jij loopt mee.
Je zorgt. Je regelt. Je houdt overzicht.
Je bent betrouwbaar en verantwoordelijk.
Iemand op wie anderen kunnen leunen.
En toch…
ergens onderweg ben jij je sprankeling een beetje kwijtgeraakt.
Dat ging geleidelijk, onopvallend.
Alsof je steeds iets verder van jezelf af ging staan
om alles draaiende te houden.
Misschien herken je dit
Je hoofd blijft maar doorgaan
terwijl je lijf al lang signalen geeft.
Je functioneert prima,
maar voelt minder.
Je glimlacht,
maar iets in jou is gereserveerd.
Je bent niet ongelukkig,
maar ook niet echt bruisend.
En soms, heel even, voel je een verlangen
dat je niet goed kunt uitleggen
maar dat wel blijft terugkomen:
mag het lichter? zachter? authentieker?
Ik ken die plek
Ik ben daar zelf geweest.
Ik heb lang geprobeerd het op te lossen.
Met plannen, discipline en doorzettingsvermogen.
Tot ik merkte dat ik vooral heel goed was geworden
in mezelf voorbijlopen.
Pas toen ik stopte met managen
en begon te luisteren,
echt luisteren,
kwam er weer ruimte.
Ruimte om te voelen.
Om te zakken.
Om mezelf terug te ontmoeten.
Vanuit die plek werk ik nu.
Ik heb jarenlang gewerkt in een corporate omgeving.
In een speelveld waar scherpte, beslissingen en verantwoordelijkheid leidend zijn.
Waar je hoofd een kracht wordt
en vaak ook de plek
waar je steeds meer op gaat leunen.
Die wereld ken ik van binnenuit.
En precies daarom weet ik
hoe spannend het kan zijn
om jezelf daarin niet langer te negeren.