Je gezicht liegt niet over hoe het echt met je gaat.
“Sinds wanneer zie ik er zo moe uit?”
Je doet alles wat je denkt dat je moet doen.
Hard werken. Verantwoordelijkheid nemen. Doelen bereiken. Er voor anderen zijn.
Je hebt een leven gebouwd waar je ooit van droomde.
En toch is er soms dat moment.
In een etalageruit. Op een foto. Tijdens een Zoom-call.
Dat je denkt:
“Zo, wat een vermoeid gezicht, zeg?!”
Aan de buitenkant gaat het goed.
Je krijgt dingen voor elkaar. Mensen kunnen op je rekenen.
Maar ergens onderweg is er iets veranderd.
Het plezier. De nieuwsgierigheid. Het gevoel dat je ergens echt naar uitkijkt.
Je functioneert prima.
Maar wanneer genoot je voor het laatst niet alleen van wat je bereikt had,
maar gewoon van je leven?
Het gebeurt niet ineens
De meeste mensen raken zichzelf niet kwijt door één grote beslissing of gebeurtenis. Het gaat veel subtieler.
Een afspraak die je toch nog verzet.
Een avond waarop je weer achter je laptop kruipt.
Een keer extra “ja” zeggen terwijl je eigenlijk “nee” voelt.
Nog even dit afronden.
Nog even doorzetten.
En voor je het weet wordt “nog even” een gewoonte.
Je bent gewend om verantwoordelijkheid te nemen. Om dingen op te lossen voordat iemand erom hoeft te vragen.
En ondertussen schuif je jezelf steeds een stukje verder naar achteren.
Tot je op een dag denkt:
Ik zorg eigenlijk voor alles. Behalve voor mezelf.
Je weet waarschijnlijk al genoeg
Je hebt gelezen. Geluisterd. Gepraat.
Je weet best wat je anders zou willen.
Maar weten wat er moet veranderen, betekent niet automatisch dat er iets verandert.
Sommige dingen zitten dieper.
In hoe je ademt. In hoe je beweegt. In hoe snel je reageert.
In hoe makkelijk je weer degene wordt die alles regelt.
Daarom begint verandering niet bij nog meer begrijpen.
Maar bij ervaren.
Ervaren hoe het is om niet altijd degene te zijn die geeft.
Maar ook iemand die ontvangt.
Daarom werk ik via het lichaam
Bij Spin & Spin gaat het niet om nog een gesprek waarin je ontdekt wat je eigenlijk al weet.
Het gaat om een ervaring.
Een moment waarop je niet hoeft te presteren.
Niet hoeft op te lossen.
Niet hoeft sterk te zijn.
Ik werk met adem, aandacht, aanraking (waar afgestemd), stilte en innerlijke verbeelding.
Als manier om weer te voelen wat er speelt.
Want je verandert niet doordat iemand je vertelt wat goed voor je zou zijn.
Je verandert wanneer je lichaam ervaart dat het ook anders kan.
Waar begin je?
Misschien hoef je je leven niet om te gooien.
Misschien hoef je alleen te stoppen jezelf steeds als laatste mee te nemen.